Drie-woord-zinnen

Amai, zoveel auto's.


Vandaag. Echt gezegd.


Al zegt hij gelukkig ook andere zinnen met drie woorden of meer.
Lukas melk ook wam. (Hij wil ook warme melk.)
Kom, auto kijke. (Kom mee spelen met de auto's.)
Nana, paape kaar. (Jana is klaar met slapen.)
Nana doeke ook. (Dat is Jana haar doekje.)
Dikke poes. (Er loopt een dikke poes in de tuin.)
Auto vrroem zazieboezie. (Hij wil iets vertellen over een auto, maar ik weet niet goed wat.)
Mama zoen. (Voor ik ga slapen wil ik een zoen op mijn neus, op mijn ogen, op mijn beide oren, op mijn wangen, op mijn buik, op mijn hoofd, op mijn tuut en nog een op mijn neus.) Neuze neuze.

Twee-woord-zinnen

Aato kijke
(hij ziet inderdaad massa's auto's, elke dag)

Nana kijke
(hij ziet ze zo graag, elke dag)

Noot

Als volwaardige veggies eten wij veel noten. Bij ons eten en zomaar tussendoor.
Jana en Lukas zijn er zot van. Dus toen ik vandaag een schaaltje met cashewnoten voor hem klaarmaakte:

Noot! Nootje!

Toen zei ik tegen Allerliefste: Hoorde je dat? Hij zegt nu ook al noot!
(Omdat het zo snel gaat. Dagelijks komen er waarschijnlijk drie nieuwe woorden bij, ik kan het niet meer bijhouden...)

Waarop Jana al even apetrots als wij: Dat is zeker al zijn honderdste woord! 

Flapjesboek

Daa! Daa!
(Daar.)

Hij weet ze perfect te vinden, onder de flapjes:
een kraan, een hond, een vogel, een kindje met een bal, badeendjes en echte, een bloem, ...

Woorden die hij ook al bijna allemaal kan zeggen:
kaa, woe (nog steeds), (geflapper), ba, eedje, (gesnuif)...

En toen we wezen naar een ijsje: lekke!! (Lekker, hmmm.)

Zo hees als iets

Kikke.

(kikker)


Oh mijn jongen, helemaal versuft door de koorts, zoek je nog wat afleiding in een bad-kikker.
Zelfs doen ik je aanvankelijk niet verstond: Kikke! Kikke!
Wil je drinken? (Want voor drinken zeg je nu iets soortgelijks. En koortsig heb je dorst.)
Kikke! Kikke!
Oh, die kikker daar.


Zo volhardend en toch zo hulpeloos, dan breekt het een beetje bij mij.

Toen ik even niet keek...

... kwam er in zijn hoofd vanalles bij.
Dag na dag zegt hij nu nieuwe woordjes:

Jaja / Nana / Jana 
autooo (in plaats van vvvoem!)
paadje (paardje)
koekje (héél mooi uitgesproken, hoe komt dat toch?)
doekeuh (doek)
tutteuh (vroeger "tuut" - sinds een tijdje maakt hij daar consequent het verkleinwoord van: tuutje)
Moek (Moeke Mieke)
nè (melk)
kaa (kaas) KAA! KAA! (want hij is zot van kaas)
ichtje (de lichtjes in de kerstboom)
kokoo (choco)

... en heel schattig: speel drink geluidjes (van smak smak smak) als hij wil drinken.

SMS

Dat kost iets meer, internationale SMS-jes, maar dit was goud waard:

Misschien wat jammer dat ik er niet bij was, maar
Autooo! Autooo! heb ik ondertussen al vaak gehoord.
Op Bumba wacht ik nog altijd.

Cover

Op dit moment is dit één van zijn favoriete boeken:

We kunnen er zo heerlijk samen naar kijken, maken er allerlei geluiden bij en vertellen honderduit. Tot plots gisteren mijn frank viel: die prentjes op de cover kent hij al bijna allemaal! Toen konden we niet meer samen rustig kijken, maar gingen we heel veel wijzen: Lukas wat is dat? En dat? En dat?

Hij antwoordt gedwee van app (appel) en woe (hond) en poe (poest) en ba (bal) en voevoe (auto). Hij snuift (bloem) en gromt (beer), gebaart eend en drinken (voor de beker). Daarna bladert hij als de bliksem door naar de pagina met alle vervoersmiddelen: minutenlang kan hij daarnaar kijken. Een vliegtuig, een tractor, een vrachtwagen... Ik zei het al, het is een échte jongen. (En hij zegt meer geluiden in plaats van woorden, zo'n gek en opvallend verschil met de taalontwikkeling van Jana.)

Loopfiets

Met zijn klein plastic loopfietsje stapfietsje rijdt stapt hij onze keuken door.

Grappig hoe dat ding tussen zijn benen heen en weer gaat, zijn poep boven in plaats van op het zadel.
Maar hé, langzaam begint het te lukken. We moeten hem voorlopig nog wat helpen om zijn beentje erover te zwaaien, maar hij probeert het fietsje zo graag en het duurt zeker niet lang meer voor hij met grote vaart de living onveilig maakt.


(En precies daarom begon ik in zijn babytijd te bloggen. Ik kan met die eerste loopfietsmomenten met Jana al niet meer herinneren, weet zelfs niet meer hoe oud ze toen was. Ocharm mijn meisje, wat ga ik haar later moeten vertellen? - Al heb ik wel genoeg stof, denk ik.)

App

Geen applicatie, maar appel.
Voor het eerst.

2 in 1

Terwijl hij doek gebaart zegt hij tuut.
Multidimensioneel communiceren, dus.
En het werkt: ik heb de boodschap begrepen.

(Tijd om te gaan slapen.)

Goed gegaan - Goed gedaan

De eerste week in de peutergroep verliep goed, oef!

De overgang van de baby's naar de grotere kinderen in de opvang is Jana zwaar gevallen, ik bereidde me dus al voor op hartverscheurend huilen als ik hem 's morgens achterliet. Elke ochtend kwam er bij Lukas een klein weentje omdat alles nieuw en onzeker was, daarna liet hij zich snel en makkelijk troosten door een begeleidster, zijn tuut en doek. 's Avonds hoorden we dat hij de hele dag leuk gespeeld had, goed gegeten en lekker geslapen. Oef.

Natuurlijk kende hij de ruimte beneden veel beter, we gingen er soms samen met Jana zwaaien (en koeken schooien) bij haar vroegere begeleidsters, de laatste weken kwam ik er vaak met hem eventjes spelen voor we naar huis gingen. Dat heeft zeker geholpen voor een vlotte overgang. Maar ook... Hij is anders dan zijn zus, heeft op dat vlak minder tijd nodig. En dat vind ik ook zo leuk aan mijn twee kinderen: dat ze zo verschillend zijn, dat ik moeite moet doen om ze te leren kennen en aanvoelen, dat ik bij de ene best zus en bij de andere beter zo reageer daagt mij uit, maakt van mij een beter mens (in de zin van "nog-niet-af", nog steeds aan het zoeken en groeien en dat is leuk).

Open

Een klein robotje prutst aan de knoppen van een groter exemplaar.
Melkdoppen en chocodeksels die hij tijdens het ontbijt altijd opnieuw open-dicht wil doen.
Open-dicht. Open-dicht.

Hier zie je het hem zeggen: Oooop!

Sjjjjt

Twee dagen in de peutergroep, en hij doet sjjjjjt met zijn vinger voor zijn mond.
Ik denk dat ze daar stil moeten zijn tijdens het middagdutje...

Klein Klein Peutertje

Zijn eerste dag in de peutergroep, vandaag. Een klein weentje bij het afscheid, toen hij doorhad dat het vandaag in die andere, nieuwe groep te doen was. Vanmiddag kon ik me niet inhouden en belde ik om te vragen of alles goed ging. Ja, hoor: mooi gespeeld, goed gegeten, lekker aan het slapen. En vanavond kreeg ik het hele verslag. Zijn tuut deed hij snel aan de kant, zijn doek hield hij de hele voormiddag bij. Het grappigst moet gebeurd zijn aan het begin van het middagslaapje. Dan liggen alle kinderen op een veldbedje in de speelruimte.

Lukas lag al een tijdje neer toen hij zich plots oprichtte. Hij keek rond, naar alle andere kinderen op hun bedjes en legde zich toen vanzelf weer neer. Alsof hij besloten had: "Zo zit dat hier dus, ik word verondersteld te slapen..."

Daar was ik graag bij geweest. Voor de rest heb ik er veel vertrouwen in. Vanavond glimlachte hij breed naar mij en Jana toen we hem kwamen halen maar wierp zich niet onmiddellijk in onze armen. Eerst nog vertellen (gebaren) over een vogel en een bloem. Dat zit daar zeker goed.

Vree wijs

Vandaag een gesprek met A. en A. over hoe ze Lukas best kunnen opvangen de eerste dagen in de nieuwe peutergroep. Als ik zeg dat het echt zo'n een vreeë wijze is, bevestigt A. dat.

Ik heb het al gehoord van boven.

Mijn dag kan niet meer stuk.