Choreografie

We gaan eten in ons stamrestaurant, door de boxen klinkt reggaeton.
Lukas voelt het kriebelen, kan het niet laten.
Hij staat recht en dans naast ons tafeltje.

'Vanonder dans ik breakdance
en vanboven Mexicaans.'

Kalm maar

Ze spelen een beetje wild met elkaar en ik hoor hun vrolijke gilletjes vol spanning. Ik schommel heen en weer tussen een enorm geluksgevoel en de inschatting dat één van de twee of allebei zich straks ongelooflijk pijn zal doen.


"Jana en Lukas, een beetje rustiger," maan ik aan.
Rusterig, roept hij uitgelaten terug.

Acrobatie

Ik ben aan het kunsten.

Ben je aan het knutselen?

Neen, aan het kunsten. Kijk maar.

En hij doet allerlei kunstjes.

Loopfiets

Met zijn klein plastic loopfietsje stapfietsje rijdt stapt hij onze keuken door.

Grappig hoe dat ding tussen zijn benen heen en weer gaat, zijn poep boven in plaats van op het zadel.
Maar hé, langzaam begint het te lukken. We moeten hem voorlopig nog wat helpen om zijn beentje erover te zwaaien, maar hij probeert het fietsje zo graag en het duurt zeker niet lang meer voor hij met grote vaart de living onveilig maakt.


(En precies daarom begon ik in zijn babytijd te bloggen. Ik kan met die eerste loopfietsmomenten met Jana al niet meer herinneren, weet zelfs niet meer hoe oud ze toen was. Ocharm mijn meisje, wat ga ik haar later moeten vertellen? - Al heb ik wel genoeg stof, denk ik.)

Milke Melke Molk

Aaaaargh!

En een dikke grijns als hij de beker terug op tafel zet.
Helemaal alleen, zonder morsen.

Willy Sommers

Vandaag heeft hij in de kinderopvang op dit nummer gedanst.

't Is duidelijk. Hij geniet van het leven!

Theepot

Hij gaat zo graag op stap nu. Het gebeurt nog maar heel zelden dat hij ergens heen kruipt of - zoals Mowgli - op zijn handen en voeten met zijn kont in de lucht. Zoveel mogelijk richt hij zich op en gaat op zijn doel af. Bochten, hoeken, hindernissen, een klein opstapje... Dat neemt hij allemaal al heel vlotjes.

En waar hij dan heen gaat? Meestal gewoon... op stap.
Met de theepot van het speelkeukentje in zijn hand.


Die vind ik naderhand terug op de meest bizarre plaatsen. In de poppenwieg, op de salontafel, tussen de duplo-blokken, onder de kookboeken, op het schommelrad,... Opruimen is leuk. Want elke keer ik de theepot tegenkom, denk ik aan dat schattig, stevig loopje van hem.

10 stappen

Zomaar. Op de plankenvloer terwijl we zondag dansten in het park (bijvoorbeeld door op en neer te wippen met het bovenlijf, jawel...) Ik denk dat hij het niet helemaal doorhad. Sindsdien zit ik hem de hele tijd te observeren en stapt hij drie, vier passen voor hij besluit dat kruipen makkelijker en sneller gaat.

2 in 1

Het is lang geleden, maar we kunnen weer op ons terras. De zon schijnt heerlijk zacht, Lukas is wakker van een vroege middagdut en er passeert onverwacht bezoek, dus hup - buiten aperitieven.

En wat doet dat zoontje? Hij eist (terecht) zijn deel van de aandacht op.
Fier rechtop, langzaam en trefzeker, zet hij drie stapjes.
Op weg naar het loopkarretje waar Jana mee speelde.
Ik heb het zelfs aangekondigd: "Kijk, kijk, nu gaat hij stappen!"
Aan zijn stralend gezichtje kon je dat al op voorhand aflezen.
Fantastisch. Ik straalde helemaal mee.

Iets later verversten we hem (gewoon, toevallig) naar een grotere pampermaat.
Twee mijlpalen op één dag.
s' Avonds facebookte Allerliefste: Mijn taak zit erop - Se acabo mi tarea parental.

1-2-3

Ze springen samen op het speelkussen.
Jana vanaf de leuning van de zetel.
Hij ook, met mijn armen onder zijn oksels.
Elk om beurt.

Eerst roept Jana 1-2-3 waarna ze met een hoge gil op het kussen springt.
Daarna doet hij met zijn handen uh-uh-uh (als 1-2-3!!)
Met een even hoge gil laat ik hem op het kussen springen/vallen.

Afgeleid / geconcentreerd

"Kijk, kijk! Lukas staat zonder handjes!" roept Jana aan zee.

En daar, aan het lage salontafeltje, staat hij zoooo geconcentreerd te kijken naar één wasco in elke hand
- is hij dus eigenlijk zo afgeleid door één wasco in elke hand - dat hij vergeet zich vast te houden aan de tafelrand.

En zie, hij staat een paar seconden op eigen benen.

Hinkstapsprong

Nog steeds verbaas ik me hoe makkelijk je meegaat met je kind: van fase naar fase, vaak onbewust. Zo viel pas vandaag onze frank dat Lukas vaak met één hand bezet kruipt.

Hij neemt een potje / doosjes / lepel / potlood / vanalles vast en kruipt ermee naar het ander eind van de salon om daar iets met dat potje te gaan doen. Dat potje/ dat doosje / die lepel / dat potlood / vanalles houdt hij tijdens het kruipen onder zijn hand. Zo horen we hem dan stappen: één hand geluidloos, de andere maakt telkens lawaai van een potje / doosje / lepel / potlood op de grond.

In mijn achterhoofd hoorde ik dat afwisselend ritme al lang, pas vandaag stond ik er bij stil. Exact op het moment dat Jana met één van mijn schoenen rondliep: tik van de hak - stille stap - tik van de hak - stille stap - tik van de hak - stille stap. En Allerliefste lachend opkeek: "Ik dacht al dat het Lukas was." Op dat moment werd ik me er pas ten volle van bewust: inderdaad, Lukas kruipt met de dingen alsof zijn ene hand een zooltje heeft. Een soort hinkstapsprong.

Steil omhoog

Met zijn kont in de lucht en een bijzonder goede klimtechniek komt hij overal. Tot op zolder en tot in het water bovenaan de waterbaan.

Tooghangen

Dat gaat hij goed kunnen.

Ja, lap!

Ik wist het! Hij kruipt nu in ijltempo en het is al lang niet meer zo schoon afgewerkt.
Soms aan de links, dan weer aan de rechterkant, zet hij zich af en trekt zijn andere beentje bij.
Weg symmetrie, weg elegantie. Maar efficiënt is het wel: hij geraakt overal.

Pyjama

Hij is een wriemelaar. Veel beweeglijker dan ik me van Jana kan herinneren. Observeert niet afrwachtend om dan in actie te schieten, maar gaat meteen op ontdekking. Hoe zit het in elkaar? Wat kan ik ermee doen? Maakt het lawaai? Kan ik het naar mij trekken? Kan ik het oppakken? Kan ik het omdraaien? Kan ik er iets in steken? Is het om op te eten? Voortdurend, altijd en overal bezig.

Soms vechten we op het luierkussen met elkaar: wanneer mogelijk doe ik zijn pamper aan terwijl hij op handen en voeten mijn zijn kontje staat te schudden, maar dat lukt niet altijd. Dan lacht ik beslist: Komaan nu! En hou zijn heupjes in een judogreep waaruit hij niet meer kan ontsnappen.

En verder laat ik hem vinnig zijn. Zeker als hij zijn pyjama aanheeft van Tijgetje. Een zacht geval met oortjes in 3D vooraan (de oortje zitten los opgenaaid) en een staartje vanachter.

Dat staartje... Wiebelt lekker op zijn kontje heen en weer wanneer Lukas rondscharrelt. Mijn lief klein dier.

Symmetrie

Hij kruipt zo schoon. Het tempo ligt al iets hoger maar het gaat nog steeds heel geconcentreerd, voorzichtig, symmetrisch. Elke beweging mooi afwerkt vooraleer hij de volgende beweging begint.

Als ze supersnel beginnen te kruipen, verdwijnt dat mooi afgewerkt en worden die bewegingen één slordig maar functioneel geheel. Dan is het roetsj-roetsj-roetsj door de living/keuken/gang en moet je ogen op je rug hebben om zijn veiligheid te garanderen. Dat zal waarschijnlijk al binnen dagen zijn.


Edit: En ja hoor, Allerliefste was net op tijd bij de trap om Lukas op te vangen. Ik mag er niet aan denken wat anders... En hij heeft er ook al nachtmerries over gehad (Allerliefste, Lukas was weinig onder de indruk. Jana heeft het wel goed onthouden: ze sluit nu ook systematisch alle deuren en gaat wijdbeens voor hem staan uit schrik dat hij de badkamer uit kruipt.)

Hij kruipt !!!!! (ter)

En nu voor echt: eerst gleed hij, dan gleed hij met zijn handjes in kruipmodus, nu kruipt hij op handen en knieën. (Edit: En altijd naar mijn been.)

Hij kruipt !!!!! (bis)

Hij verplaatst zich al een tijdje. Glijdend over de grond.
Maar gisterenochtend in de badkamer hoorde ik het zijn handjes - pats pats pats - op het laminaat.
Ik keek om en zag hoe hij op zijn handen - pats pats pats - en knieën langzaam vooruit kwam.
Op weg naar mijn been. Om, daar aangekomen, mijn been eens goed vast te pakken.



Dat heb je met die mijlpalen, dat gaat heel geleidelijk aan.

Hij kruipt !!!!!

Achteruit. De hele keuken door.
Dat is exact 5 meter en 40 centimeter.

(We hebben verbouwd, ik kan het weten.)