Cover

Op dit moment is dit één van zijn favoriete boeken:

We kunnen er zo heerlijk samen naar kijken, maken er allerlei geluiden bij en vertellen honderduit. Tot plots gisteren mijn frank viel: die prentjes op de cover kent hij al bijna allemaal! Toen konden we niet meer samen rustig kijken, maar gingen we heel veel wijzen: Lukas wat is dat? En dat? En dat?

Hij antwoordt gedwee van app (appel) en woe (hond) en poe (poest) en ba (bal) en voevoe (auto). Hij snuift (bloem) en gromt (beer), gebaart eend en drinken (voor de beker). Daarna bladert hij als de bliksem door naar de pagina met alle vervoersmiddelen: minutenlang kan hij daarnaar kijken. Een vliegtuig, een tractor, een vrachtwagen... Ik zei het al, het is een échte jongen. (En hij zegt meer geluiden in plaats van woorden, zo'n gek en opvallend verschil met de taalontwikkeling van Jana.)

2 in 1

Terwijl hij doek gebaart zegt hij tuut.
Multidimensioneel communiceren, dus.
En het werkt: ik heb de boodschap begrepen.

(Tijd om te gaan slapen.)

Klein Klein Peutertje

Zijn eerste dag in de peutergroep, vandaag. Een klein weentje bij het afscheid, toen hij doorhad dat het vandaag in die andere, nieuwe groep te doen was. Vanmiddag kon ik me niet inhouden en belde ik om te vragen of alles goed ging. Ja, hoor: mooi gespeeld, goed gegeten, lekker aan het slapen. En vanavond kreeg ik het hele verslag. Zijn tuut deed hij snel aan de kant, zijn doek hield hij de hele voormiddag bij. Het grappigst moet gebeurd zijn aan het begin van het middagslaapje. Dan liggen alle kinderen op een veldbedje in de speelruimte.

Lukas lag al een tijdje neer toen hij zich plots oprichtte. Hij keek rond, naar alle andere kinderen op hun bedjes en legde zich toen vanzelf weer neer. Alsof hij besloten had: "Zo zit dat hier dus, ik word verondersteld te slapen..."

Daar was ik graag bij geweest. Voor de rest heb ik er veel vertrouwen in. Vanavond glimlachte hij breed naar mij en Jana toen we hem kwamen halen maar wierp zich niet onmiddellijk in onze armen. Eerst nog vertellen (gebaren) over een vogel en een bloem. Dat zit daar zeker goed.

Open

Dat gebaar heeft hij nodig.
Want alles moet open:
de deur van het speelgoedkeukentje,
het schroefdeksel van elk glazen potje,
de dop van elke plastic fles,
het bovenstuk van elk plastic doosje.

Zodat hij het daarna weer kan sluiten, dichtdraaien, toe duwen.

En dan van voor af aan opnieuw.

Een beetje moe

En hij deed zijn twee handjes naast zijn kaak. Naast elke kaak eentje, wel te verstaan. (In plaats van de twee handen samen, het hoofd schuin en doen alsof je wil slapen...) Schattig was dat. En daarna knuffelde ik hem het bed in.

Stand van zaken

Wat ik Lukas vandaag op één dag heb zien doen (of wat met toch het meest opviel...)

- Bouwt torens met de glazen potten uit de speelgoedwinkel.
- Schroeft die potten open en dicht.
- Zegt pap voor papa. (Typisch, ik kom er weer niet aan te pas. Dat was bij Jana ook al zo!)
- Gebaart vanalles, de hele tijd door. (Maar ook niet mama, hoor. Oh neen.)


En toch. Altijd. Mijn leuk lief venteke.

Een lekkere hond

Een beetje ziek zat hij in het bureau te spelen, toen hij plots een hond hoorde.

HOND deed die slimme jongen (al leek het meer op het gebaar van VOGEL...)

En 's avonds aan tafel wreef hij plots over zijn buikje.

Bedoelde hij LEKKER? Ik ben het niet zeker, maar ik gok erop.

Nu hij het stappen onder de knie heeft, denk ik dat hij weer bezig is met taal. 

En dat gaat plots heel snel. Twee nieuwe gebaren op één dag! 

Van de eerste letters naar het eerste woord

voordien:
Als hij ons iets wil tonen.

Kè      Kè      Kè         [Maar KIJK dan toch!]


voordien:
Als Jana iets geks doet.

A-A       A-A               en veel gelach + gebaar

voordien:
Waar is papa?

Paah Paaah Paaah Paaah 


voordien:
Maar jongen toch. Kom hier.

Mèh Mèh Mèh Mèh            
[Ik geloof graag dat dat mama is]


voordien:
Als we aan het ontbijt buiten een poes zien.

Puh     Puh   


zondag 7 augustus in de tuin:
Kom Lukas, we gaan met de bal spelen. Pak die bal! Pak hem maar..

Bau     Bau     Bau


maandag 8 augustus in de crèche:
Zwaai maar daaaag naar dat kindje.

D     D     D


donderdag 11 augustus aan het ontbijt:
Kijk hier, een poes. Neen, niet in de tuin. Jana heeft hier een poes geknutseld.

Poe
Poes



!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

We gaan naar huis

Kom Lukas,
we gaan naar huis,
naar papa en Jana.

JANA antwoordt hij.

Geluidjes maken

Geluidjes maken is niet zomaar wat geluidjes maken.
Hij neuriet en laat ons dat ook weten: dit is MUZIEK.


Daar houdt hij van, zoveel is duidelijk.

Banu drinkt...

MELK !!!

Objectpermanentie

Het klinkt wat vreemd en het is zeker niet zo dat ik het bewust op deze manier getest heb (ik legde al vaak een speelgoedje onder een doekje om te kijken of hij ernaar op zoek ging), maar sinds gisteren weet ik het zeker. Als ik mijn t-shirt naar beneden doe en hij wil nog drinken, trekt hij ze terug omhoog en gaat opnieuw op zoek naar mijn borst. Die is hij dus niet vergeten! Et voilà, le nouveau objectpermanentie est arrivé. 

(Dat belooft ook voor de babygebaren. Objectpermanentie helpt om in te schatten wanneer een baby iets kan terug gebaren: hij kan nu immers ook gebaren onthouden...)

Hij babygebaart !!!!!

Een mijlpaal waar ik alweer niet bij was.

Maar hé, ik vind het fantastisch!!

Want ik ben er zeker van: de komende maaaaanden ga ik heel hard mee genieten van al zijn babygebaren.

Hij gebaart !!!!

Of beter: hij heeft de klik gemaakt.

Op zondag 27 februari 2011.

Zuigreflex

Dat het met die zuigreflex in orde is, merkten we al de eerste uren uren na zijn geboorte. Het is niet onwaarschijnlijk dat hij in mijn buik al duimde. Maar vandaag vond ik het toch verdacht dat hij al zoveel intellect aan de dag legt als het op zuigen aankomt. Ik zeg tuutje [+gebaar] en haal het kleinood boven: ogenblikkelijk haalt hij de hand weg waarop hij lag te sabbelen en opent wijd zijn mond om dat tuutje te ontvangen.

Kansen grijpen, noemt men dat.