Beugel

Hoe lang het duurt vooraleer je aan die beugel gewend bent. Hij neemt de vraag van zijn zus serieus. Denkt lang na en antwoordt dan heel precies.

'Je wordt dat gewoon... in ongeveer... misschien... anderhalve week tot twee weken. Maar als je bedoelt écht gewoon, zoals ... dat je bijna niet meer weet dat je een beugel draagt? Zo van echt oké, dat je die beugel helemaal kunt verdragen ... Dan nog twee weken en een dag erbij.'
   

WC-rollen wachten af

Er is hier een nieuwe rubriek nodig! Eentje met woorden die de kinderen zelf uitvinden, omdat er voor het ding in kwestie geen woord bestaat. Of misschien bestaat het woord wel, maar kennen wij het niet.

Ik denk aan de plastic stukjes op het einde van een veter. Het balkje dat je in de supermarkt op de rolband van de kassa legt, om aan te duiden waar jouw boodschappen beginnen en die van een andere klant eindigen. Het zijn dingen die je alleen maar kunt omschrijven. Dingen waarvoor je een woord uit een andere taal kunt gebruiken. Of dingen waarvoor je zelf een woord moet bedenken.

Nieuwe, zelfverzonnen woorden: zijn zus is daar nogal sterk in. Boefvervoer. Onderbroekboot. Als peuter al kwam ze met 'dioen' aanzetten, de naam voor de badcape met oortjes. 

Lukas doet nu ook volop mee. Hij heeft een woord gevonden voor de WC-rollenhouder. Niet dat ding met die ene rol die op dat moment in gebruik is, maar die lange stok waar alle WC-rollen op een rij op staan.

'De WC-rollenwachtrij!'

Kiwi's

Het klasgenootje van Jana houdt een spreekbeurt over kiwi's.
Loopvogels die niet kunnen vliegen.

Suggestie van Lukas: 'Misschien moeten ze dan maar af en toe eens met de helikopter mee vliegen.'

Begrafenis

We fietsen voorbij een kerk waar iemand begraven wordt. Buiten staat een lijkwagen. Mensen in het zwart schuiven aan om naar binnen te gaan.

Jana: 'Volgens mij is het geen begrafenis. Sommige mensen kijken blij.'

'Jawel, ik weet het zeker. Door die lijkwagen die er bij staat. Maar soms kijken mensen blij omdat het hen deugd doet dat ze hun verdriet kunnen delen met andere mensen van hun familie of hun vrienden. En soms zijn ze ook blij omdat - als het iemand heel oud is - degene die gestorven is toch een heel mooi leven heeft gehad.'

Lukas: 'Of omdat er iemand vervelend gestorven is. Dan ben je ook blij dat die dood is.'

Toekomstplannen

Jana: Als ik later paardrijdster ben, dan ga ik af en toe ook naar het buitenland moeten, voor wedstrijden en zo. Ook als ik later een restaurant. Om dingen te proeven uit andere landen.

Lukas: En wat ga je dan met je kindjes doen?

Jana: Je moet wel geen mama of papa worden, hoor. Ik weet nog niet of ik kinderen zal hebben.

Lukas: ...


(Verbaasd.)

Twee-woord-zinnen

Aato kijke
(hij ziet inderdaad massa's auto's, elke dag)

Nana kijke
(hij ziet ze zo graag, elke dag)

Complimenten

Op de nieuwjaarsreceptie van haar school zei Tine dat ze Lukas wat beter wilde leren kennen:
"Mijn dochters zeggen dat hij gevoel voor humor heeft."


Wat een mooie complimenten! 't Is zo'n wijs ventje, maar dat het ook zo de ronde doet...

Noot

Als volwaardige veggies eten wij veel noten. Bij ons eten en zomaar tussendoor.
Jana en Lukas zijn er zot van. Dus toen ik vandaag een schaaltje met cashewnoten voor hem klaarmaakte:

Noot! Nootje!

Toen zei ik tegen Allerliefste: Hoorde je dat? Hij zegt nu ook al noot!
(Omdat het zo snel gaat. Dagelijks komen er waarschijnlijk drie nieuwe woorden bij, ik kan het niet meer bijhouden...)

Waarop Jana al even apetrots als wij: Dat is zeker al zijn honderdste woord! 

Zot van zus

Lukas is drie weken niet in de opvang geweest, maar volgens An en Anoushka Nouka maakt dat voor hem geen verschil. Hij speelt vertrouwd met de auto's en ander speelgoed en andere kinderen als nooit tevoren. Al vroeg hij wel naar Mona!! toen we de deur doorgingen. Nog een kleine maand en dan komt zijn hartsvriendin van de baby's boven naar de peuters beneden.

Verder ging alles vlot. Zeker als de auto's al van 's morgens in de aanbieding zijn, springt hij gewoon uit mijn handen en heeft hij zelfs geen tijd meer voor een deftig afscheid. En als hij ergens een duw krijgt, draait hij zich even om, duwt eens goed terug en doet dan weer rustig verder zijn eigen ding. Niets gebeurd, even doen van zelfverdediging en het is gepasseerd. Wat een verschil met Jana die zo bezorgd en gevoelig was (is)...

Jana! Als ze er in de kinderopvang over spreken, gaat zijn naar het schijnt gezichtje helemaal glunderen. Zo zot is hij van zijn zus. En omgekeerd. Zo goed zorgt zij voor hem, speelt ze met hem, neemt ze hem bij de hand,   praat ze met hem en legt hem vanalles uit. "Zus zal bij jou komen. Zus is hier. Zus zal je pakken. Geef zus een handje." Zus noemt ze zichzelf. Voor Lukas, alleen voor hem.  

Toen ik even niet keek...

... kwam er in zijn hoofd vanalles bij.
Dag na dag zegt hij nu nieuwe woordjes:

Jaja / Nana / Jana 
autooo (in plaats van vvvoem!)
paadje (paardje)
koekje (héél mooi uitgesproken, hoe komt dat toch?)
doekeuh (doek)
tutteuh (vroeger "tuut" - sinds een tijdje maakt hij daar consequent het verkleinwoord van: tuutje)
Moek (Moeke Mieke)
nè (melk)
kaa (kaas) KAA! KAA! (want hij is zot van kaas)
ichtje (de lichtjes in de kerstboom)
kokoo (choco)

... en heel schattig: speel drink geluidjes (van smak smak smak) als hij wil drinken.

Vvvvvvoem!!!!

Zei hij heel luid toen hij het ding met wielen zag.



We lieten Sinterklaas komen in de nacht van 3 op 4 december omdat ik daarna naar Milaan spoorde. En ben zo blij dat ik er 's morgens nog kon bij zijn:

De zenuwachtigheid van Jana in het grote bed.
Wanneer gaan we opstaan? 
Haar opgeluchte zucht wanneer ze vanaf de trap in de gang een paar chocolademuntjes zag liggen. Sinterklaas is geweest!
De euforie toen ze ontdekte dat er tussen dat snoepspoor een paar stempels lagen.
En hij heeft ook speelgoed gebracht!
Lukas die ondertussen zoveel mogelijk speculaas en chocolade ventjes in zijn mond probeert te stoppen.
Tot ze het hoekje naar de living omdraaien.

Ooooh. (Jana)
Vvvvvoem! (Lukas)

Loopfiets

Met zijn klein plastic loopfietsje stapfietsje rijdt stapt hij onze keuken door.

Grappig hoe dat ding tussen zijn benen heen en weer gaat, zijn poep boven in plaats van op het zadel.
Maar hé, langzaam begint het te lukken. We moeten hem voorlopig nog wat helpen om zijn beentje erover te zwaaien, maar hij probeert het fietsje zo graag en het duurt zeker niet lang meer voor hij met grote vaart de living onveilig maakt.


(En precies daarom begon ik in zijn babytijd te bloggen. Ik kan met die eerste loopfietsmomenten met Jana al niet meer herinneren, weet zelfs niet meer hoe oud ze toen was. Ocharm mijn meisje, wat ga ik haar later moeten vertellen? - Al heb ik wel genoeg stof, denk ik.)

Goed gegaan - Goed gedaan

De eerste week in de peutergroep verliep goed, oef!

De overgang van de baby's naar de grotere kinderen in de opvang is Jana zwaar gevallen, ik bereidde me dus al voor op hartverscheurend huilen als ik hem 's morgens achterliet. Elke ochtend kwam er bij Lukas een klein weentje omdat alles nieuw en onzeker was, daarna liet hij zich snel en makkelijk troosten door een begeleidster, zijn tuut en doek. 's Avonds hoorden we dat hij de hele dag leuk gespeeld had, goed gegeten en lekker geslapen. Oef.

Natuurlijk kende hij de ruimte beneden veel beter, we gingen er soms samen met Jana zwaaien (en koeken schooien) bij haar vroegere begeleidsters, de laatste weken kwam ik er vaak met hem eventjes spelen voor we naar huis gingen. Dat heeft zeker geholpen voor een vlotte overgang. Maar ook... Hij is anders dan zijn zus, heeft op dat vlak minder tijd nodig. En dat vind ik ook zo leuk aan mijn twee kinderen: dat ze zo verschillend zijn, dat ik moeite moet doen om ze te leren kennen en aanvoelen, dat ik bij de ene best zus en bij de andere beter zo reageer daagt mij uit, maakt van mij een beter mens (in de zin van "nog-niet-af", nog steeds aan het zoeken en groeien en dat is leuk).

Open

Een klein robotje prutst aan de knoppen van een groter exemplaar.
Melkdoppen en chocodeksels die hij tijdens het ontbijt altijd opnieuw open-dicht wil doen.
Open-dicht. Open-dicht.

Hier zie je het hem zeggen: Oooop!

Klein spook

Zij is voor de afsluitronde van haar school verkleed in iets griezelig.
Een wit laken over haar hoofd, twee gaten om door te kijken.
En dat hele tijd loopt ze door ons huis te boe-en.

Tot Lukas heel luid en enthousiast roept: BOE!
Dat is pas verschieten!!

De koning te rijk

Ik weet niet wat me bezielde toen ik zei dat ze allebei mochten komen overnachten, terwijl ik al wist dat het geen superdiepe slapertjes zijn. Maar eigenlijk viel het goed mee. En zeker onze kinderen hebben er erg van genoten. In Jana kwam de moederkloek naar boven, Lukas voelde zich te koning te rijk. Speelgoed delen en samen met hen aan de slag, hij vond het allemaal even heerlijk!

Zondagochtend belandden we uiteindelijk allemaal in het grote bed. Dat gebeurt wel wel vaker, maar deze keer was het met zes gezellig druk bevolkt. Een beetje spelen van handjes draaien, lekker knuffelen, Kobe en Kazzen zijn zot op high five. En wat doet/zegt Lukas?

Aake. (Aaike.)

en

Haifa. (High five.)

Aaike

In het grote bed tegen Jana:
"Niet bijten in je doek. Zachtjes. Het is geen bijtlap, maar een knuffellap. Doe er aaike mee."

En hij doet aaike bij Jana.

Het is wat het is

Hejapjoepjoe!

Jana: Hij zegt "Hela Ploe Ploe!"
En wat zou dat betekenen?
Jana: "Hela Ploe Ploe."

2 in 1

Het is lang geleden, maar we kunnen weer op ons terras. De zon schijnt heerlijk zacht, Lukas is wakker van een vroege middagdut en er passeert onverwacht bezoek, dus hup - buiten aperitieven.

En wat doet dat zoontje? Hij eist (terecht) zijn deel van de aandacht op.
Fier rechtop, langzaam en trefzeker, zet hij drie stapjes.
Op weg naar het loopkarretje waar Jana mee speelde.
Ik heb het zelfs aangekondigd: "Kijk, kijk, nu gaat hij stappen!"
Aan zijn stralend gezichtje kon je dat al op voorhand aflezen.
Fantastisch. Ik straalde helemaal mee.

Iets later verversten we hem (gewoon, toevallig) naar een grotere pampermaat.
Twee mijlpalen op één dag.
s' Avonds facebookte Allerliefste: Mijn taak zit erop - Se acabo mi tarea parental.

1-2-3

Ze springen samen op het speelkussen.
Jana vanaf de leuning van de zetel.
Hij ook, met mijn armen onder zijn oksels.
Elk om beurt.

Eerst roept Jana 1-2-3 waarna ze met een hoge gil op het kussen springt.
Daarna doet hij met zijn handen uh-uh-uh (als 1-2-3!!)
Met een even hoge gil laat ik hem op het kussen springen/vallen.