Afgezwaaid

Baby af! Vandaag was zijn laatste dag op het eerste verdiep van de kinderopvang.

Zonder het helemaal te beseffen heeft hij zijn baby-vriendjes uitgewuifd (daaaa-aaaa!) en een afscheidsknuffel gekregen van Karin en Marleen (daaaa-aaaaa!).

Maandag zal hij nog verbaasd opkijken als we voorgoed naar de peutergroep beneden gaan.
Nu gaat hij daar wel graag spelen, maar is hij er toch niet zo gerust is als Karin hem daar bij de andere begeleidsters achterlaat. Ach, hij is daar zo verwend boven. Knuffels en zoenen en vastpakken en lachen. "Hé, Lucky Luke?" vragen ze hem. En dan schatert hij en kraait van plezier en gaat zelfverzekerd op stap tussen de wippers en het babyspeelgoed op de mat.

Als ik hem 's avonds ophaal, zit hij meestal op een schoot. Met zijn haar mooi gekamd, zijn snoet gewassen, zijn nagels geknipt (voor pedicure en manicure brengt hij thuis amper geduld op, daar lukt het perfect) zit hij dan te glunderen van contentement.

Als hij het niet gaat missen, ik wel!

Ballon

Hij toont me een ballon en blaast.

Dat is zowat het duidelijkste voorbeeld.
Maar zo krijgt hij dus ook zonder woorden altijd alles gedaan.

Klein spook

Zij is voor de afsluitronde van haar school verkleed in iets griezelig.
Een wit laken over haar hoofd, twee gaten om door te kijken.
En dat hele tijd loopt ze door ons huis te boe-en.

Tot Lukas heel luid en enthousiast roept: BOE!
Dat is pas verschieten!!

Auto Vroem Vroem

Dat hij zo'n écht jongetje is.
En dat ik niet weet hoe dat plots gebeurd is.

(Natuurlijk was hij al een jongetje vanaf dag 1, vanaf dag 0, min 1 zelfs.)

In huis nog steeds evenveel autootjes als toen Jana bijna peuter werd.
Alleen wordt er nu veel meer mee gespeeld. En hoe!
Hij neemt een autootje vast en rijdt daarmee op de muur, op richels en randjes. Hij kiepert alle houten treinsporen uit de doos, probeert ze aan elkaar te zetten en laat wagonnetjes van de brug naar beneden rijden. Hij doet van vroem als er een auto passeert. Maandagochtend loopt hij naar het raam - en nog liever naar de deur, de straat op! - om vuilniswagens te bekijken.

En écht jongetje.

Open

Dat gebaar heeft hij nodig.
Want alles moet open:
de deur van het speelgoedkeukentje,
het schroefdeksel van elk glazen potje,
de dop van elke plastic fles,
het bovenstuk van elk plastic doosje.

Zodat hij het daarna weer kan sluiten, dichtdraaien, toe duwen.

En dan van voor af aan opnieuw.

Milke Melke Molk

Aaaaargh!

En een dikke grijns als hij de beker terug op tafel zet.
Helemaal alleen, zonder morsen.

De koning te rijk

Ik weet niet wat me bezielde toen ik zei dat ze allebei mochten komen overnachten, terwijl ik al wist dat het geen superdiepe slapertjes zijn. Maar eigenlijk viel het goed mee. En zeker onze kinderen hebben er erg van genoten. In Jana kwam de moederkloek naar boven, Lukas voelde zich te koning te rijk. Speelgoed delen en samen met hen aan de slag, hij vond het allemaal even heerlijk!

Zondagochtend belandden we uiteindelijk allemaal in het grote bed. Dat gebeurt wel wel vaker, maar deze keer was het met zes gezellig druk bevolkt. Een beetje spelen van handjes draaien, lekker knuffelen, Kobe en Kazzen zijn zot op high five. En wat doet/zegt Lukas?

Aake. (Aaike.)

en

Haifa. (High five.)

Stand van zaken

Wat ik Lukas vandaag op één dag heb zien doen (of wat met toch het meest opviel...)

- Bouwt torens met de glazen potten uit de speelgoedwinkel.
- Schroeft die potten open en dicht.
- Zegt pap voor papa. (Typisch, ik kom er weer niet aan te pas. Dat was bij Jana ook al zo!)
- Gebaart vanalles, de hele tijd door. (Maar ook niet mama, hoor. Oh neen.)


En toch. Altijd. Mijn leuk lief venteke.

Nog niet eens op de speelplaats

Hij wil niet mee naar huis. Brult in de kinderopvang als ik hem van zijn boerderij vol speeldieren weghaal. Zucht. Zo goed moet die kwaliteit van de kinderopvang nu ook weer niet worden. Hij zit nog niet eens op de speelplaats zich rot te amuseren met vriendjes en kijkt nu al verveeld wanneer mama zich het hart uit het lijf gespurt heeft om hem niet te laat op te halen...

(Neen, eigenlijk vind ik dat best oké, hoor. Het is alleen maar positief dat hij zich daar zo amuseert.)

Op donderdag

Op donderdag mag hij naar Moeke Mieke. Ze haalt hem 's ochtends met de auto op en neemt hem mee voor een dagje exclusieve aandacht, rust en veel speelplezier. Hij weet het donders goed.

Als ze toekomt, duwt hij zijn valiesje in haar handen als om te zeggen: "kom, we vertrekken!"
Vandaag trok hij haar eerst mee naar het raam. In de tuin zat onze buurpoes en dat wou hij haar graag tonen...

Poe! Poe!

Willy Sommers

Vandaag heeft hij in de kinderopvang op dit nummer gedanst.

't Is duidelijk. Hij geniet van het leven!

Navel

Hij heeft mijn navel ontdekt. De zijne weet hij nog niet goed zitten - dat is met zijn bol buikje inderdaad moeilijk van bovenaf te zien. Maar de mijne vindt hij dus wel. Daar zit hij dan met zijn vinger in te poken.

Als hij in het groot bed of achter op de fiets een bloot stukje rug ontdekt, gaan zijn vingertjes ook op onderzoek uit. Hé, waar is die navel nu?!?

Theepot

Hij gaat zo graag op stap nu. Het gebeurt nog maar heel zelden dat hij ergens heen kruipt of - zoals Mowgli - op zijn handen en voeten met zijn kont in de lucht. Zoveel mogelijk richt hij zich op en gaat op zijn doel af. Bochten, hoeken, hindernissen, een klein opstapje... Dat neemt hij allemaal al heel vlotjes.

En waar hij dan heen gaat? Meestal gewoon... op stap.
Met de theepot van het speelkeukentje in zijn hand.


Die vind ik naderhand terug op de meest bizarre plaatsen. In de poppenwieg, op de salontafel, tussen de duplo-blokken, onder de kookboeken, op het schommelrad,... Opruimen is leuk. Want elke keer ik de theepot tegenkom, denk ik aan dat schattig, stevig loopje van hem.

Een lekkere hond

Een beetje ziek zat hij in het bureau te spelen, toen hij plots een hond hoorde.

HOND deed die slimme jongen (al leek het meer op het gebaar van VOGEL...)

En 's avonds aan tafel wreef hij plots over zijn buikje.

Bedoelde hij LEKKER? Ik ben het niet zeker, maar ik gok erop.

Nu hij het stappen onder de knie heeft, denk ik dat hij weer bezig is met taal. 

En dat gaat plots heel snel. Twee nieuwe gebaren op één dag! 

Aaike

In het grote bed tegen Jana:
"Niet bijten in je doek. Zachtjes. Het is geen bijtlap, maar een knuffellap. Doe er aaike mee."

En hij doet aaike bij Jana.

Het is wat het is

Hejapjoepjoe!

Jana: Hij zegt "Hela Ploe Ploe!"
En wat zou dat betekenen?
Jana: "Hela Ploe Ploe."

10 stappen

Zomaar. Op de plankenvloer terwijl we zondag dansten in het park (bijvoorbeeld door op en neer te wippen met het bovenlijf, jawel...) Ik denk dat hij het niet helemaal doorhad. Sindsdien zit ik hem de hele tijd te observeren en stapt hij drie, vier passen voor hij besluit dat kruipen makkelijker en sneller gaat.

Met de ogen dicht

Hoe hij dat nog altijd doet, als hij echt geniet: zijn oogjes stijf dicht geknepen.
Maar niet uit wat dat genieten precies is.
Kruipen, water drinken, geknuffeld worden, muziek horen, in bad zitten.
Met de ogen dicht.
En de mond in een hemelsbrede glimlach.

Buurpoes

De buurman heeft een poes die grotendeels in onze tuin woont.
Vaak zien we Minou al wanneer we aan het ontbijt zitten.
En plots...

POE-E!


Niks babygebaar POES. Direct het woord verkleinwoord "poesje".

Schroefdop

Zot van water.
En nu ook zot van de dop erop.
Op waterflessen, shampooflacons, tandpastatubes,...

Erop zeten. Voelen in welke richting hij moet draaien.
En dan langzaam draaien tot het vast zit.

Heel geconcentreerd en tevreden.
Ik vind dat schoon om zien.