Buitenboordmotor

Hij wil golven maken in bad.
Echte. Rollend en met een witte kop.

Dus moet op de rand van het bad een motor van een bood komen,
van een speedboot, met een hendel om te sturen en een grote bak die
aan de achterkant over de rand van de bood hangt.

Ik leer hem een nieuw woord.
Buitenboordmotor.

Sindsdien heeft hij voor elke imaginaire technische innovatie een buitenboordmotor nodig. 

Playstation

Op digitale donderdag heeft hij misschien iets opgepikt.
Vanwaar zou hij anders een Playstation kennen? En dat daar nummers bij horen?

'Ik heb een Playstation vier komma driekwart twee vijf.
Alsof, hé mama.'

Handen omhoog of ik schiet

Hij heeft door dat het spel met die zin ophoudt.
Ik doe namelijk altijd mijn handen omhoog. Ik wil niet dat hij mij neerschiet.

Dus nu roept hij: 'Handen omlaag want ik wil schieten!'

Op het podium

Ik moet de oude walkman met het plastic litske aan mijn broek hangen. Dan op de knop met twee driehoekjes duwen. Drie, twee, een, start zeggen. Daarna op play duwen. Een aanloop nemen naar het grote bed. Koprollen. En zo snel mogelijk weer op de stop knop duwen.

Ondertussen regelt hij met een oude discman alle andere mysterieuze processen van de wedstrijd. Op die manier berekent hij onder meer de prijzen.

Eerst krijg ik een zilveren medaille. Dan een 'roste' medaille. Dan een gouden medaille.
Daarna krijg ik een zilveren chipke. Dan een 'roste' chip. Dan een gouden chip.

Ik hou van de volgorde. Ik hou ervan dat hij mij alles laat winnen wat er te winnen valt.
Ik hou van de wedstrijdregels die ik niet begrijp. Ik hou van het sérieux waarmee hij speelt.
Ik hou van hem. 

Filmpje

Hij speelde daar elke dag met de elektrische Lego trein. En de trein van Duplo. Wanneer hij 's avonds moe getreind is, ga ik hem een nachtzoen geven.

'Mama, ik ben aan het denken aan het meest fantastische spoor. Het moet van Duplo zijn, want de trein gaat onder een tunnel onder water en dan ... (er volgt een technische uitleg). Dus daarom moet het van Duplo zijn en niet van Lego want ... (er volgt weer een technische uitleg). En nu hebben mijn hersens daar een zaaaaalig filmpje van gemaakt en dat ga ik bekijken in mijn droom. Slaapwel, mama.'

'Slaaplekker, jongen.'

Treintje spelen

'Dames en heren, welkom op de trein met bestemming ver weg. Deze trein stopt in Brussel Noord en Gent Sint-Pieters.'

Fragilco

De race-auto uit Cars 2 heet Franceso Bernoulli.

Francesco Pernoulli, zeggen zij als het officieel moet. (Omdat Lukas hem bijvoorbeeld van onder de zetel moet vissen, voor we ergens heen gaan en hij vier auto's selecteert.) Maar onder elkaar zeggen ze Fragilco.

'Ah ja,want Bliksem McQueen zegt tegen Francesco dat hij zo fragiel is.'

Van de glijbaan

In het Acaciapark gebiedt hij mij om ook eens naar beneden te glijden.

Maar je mag je benen aanhouden, hoor!


Ik heb geen idee van waar hij dat haalt, maar... oké dan.

Vvvvvvoem!!!!

Zei hij heel luid toen hij het ding met wielen zag.



We lieten Sinterklaas komen in de nacht van 3 op 4 december omdat ik daarna naar Milaan spoorde. En ben zo blij dat ik er 's morgens nog kon bij zijn:

De zenuwachtigheid van Jana in het grote bed.
Wanneer gaan we opstaan? 
Haar opgeluchte zucht wanneer ze vanaf de trap in de gang een paar chocolademuntjes zag liggen. Sinterklaas is geweest!
De euforie toen ze ontdekte dat er tussen dat snoepspoor een paar stempels lagen.
En hij heeft ook speelgoed gebracht!
Lukas die ondertussen zoveel mogelijk speculaas en chocolade ventjes in zijn mond probeert te stoppen.
Tot ze het hoekje naar de living omdraaien.

Ooooh. (Jana)
Vvvvvoem! (Lukas)

Open

Een klein robotje prutst aan de knoppen van een groter exemplaar.
Melkdoppen en chocodeksels die hij tijdens het ontbijt altijd opnieuw open-dicht wil doen.
Open-dicht. Open-dicht.

Hier zie je het hem zeggen: Oooop!

Ballon

Hij toont me een ballon en blaast.

Dat is zowat het duidelijkste voorbeeld.
Maar zo krijgt hij dus ook zonder woorden altijd alles gedaan.

Klein spook

Zij is voor de afsluitronde van haar school verkleed in iets griezelig.
Een wit laken over haar hoofd, twee gaten om door te kijken.
En dat hele tijd loopt ze door ons huis te boe-en.

Tot Lukas heel luid en enthousiast roept: BOE!
Dat is pas verschieten!!

Auto Vroem Vroem

Dat hij zo'n écht jongetje is.
En dat ik niet weet hoe dat plots gebeurd is.

(Natuurlijk was hij al een jongetje vanaf dag 1, vanaf dag 0, min 1 zelfs.)

In huis nog steeds evenveel autootjes als toen Jana bijna peuter werd.
Alleen wordt er nu veel meer mee gespeeld. En hoe!
Hij neemt een autootje vast en rijdt daarmee op de muur, op richels en randjes. Hij kiepert alle houten treinsporen uit de doos, probeert ze aan elkaar te zetten en laat wagonnetjes van de brug naar beneden rijden. Hij doet van vroem als er een auto passeert. Maandagochtend loopt hij naar het raam - en nog liever naar de deur, de straat op! - om vuilniswagens te bekijken.

En écht jongetje.

Open

Dat gebaar heeft hij nodig.
Want alles moet open:
de deur van het speelgoedkeukentje,
het schroefdeksel van elk glazen potje,
de dop van elke plastic fles,
het bovenstuk van elk plastic doosje.

Zodat hij het daarna weer kan sluiten, dichtdraaien, toe duwen.

En dan van voor af aan opnieuw.

Kobe en Kazzen

Ze komen logeren en hij wil niets anders dan met ze spelen.
Voelt zich de koning te rijk!

Stand van zaken

Wat ik Lukas vandaag op één dag heb zien doen (of wat met toch het meest opviel...)

- Bouwt torens met de glazen potten uit de speelgoedwinkel.
- Schroeft die potten open en dicht.
- Zegt pap voor papa. (Typisch, ik kom er weer niet aan te pas. Dat was bij Jana ook al zo!)
- Gebaart vanalles, de hele tijd door. (Maar ook niet mama, hoor. Oh neen.)


En toch. Altijd. Mijn leuk lief venteke.

Sleutel op de deur

Als ik hem 's avonds ophaal, vertelt Karin hoe mooi hij met een plastic huisje en popjes aan het spelen was. Deurtje open, deurtje dicht. En plots staat hij recht en gaat op zoek naar een rammelaar met grote plastic sleutels.

Zo één, maar dan in een ouderwets model.

Met die sleutels gaat hij naar het huisje terug, steekt het in het slot van dat klein deurtje, verwondert dat het niet open gaat.

Ik kan me zo voorstellen hoe hij dat soort dingen uitprobeert, nieuwsgierig of het gaat lukken, verbaasd als het niet werkt. Liever dan wat hij gegeten heeft en hoeveel hij geslapen heeft, hoor ik dat soort details van zijn dag in de opvang.

Theepot

Hij gaat zo graag op stap nu. Het gebeurt nog maar heel zelden dat hij ergens heen kruipt of - zoals Mowgli - op zijn handen en voeten met zijn kont in de lucht. Zoveel mogelijk richt hij zich op en gaat op zijn doel af. Bochten, hoeken, hindernissen, een klein opstapje... Dat neemt hij allemaal al heel vlotjes.

En waar hij dan heen gaat? Meestal gewoon... op stap.
Met de theepot van het speelkeukentje in zijn hand.


Die vind ik naderhand terug op de meest bizarre plaatsen. In de poppenwieg, op de salontafel, tussen de duplo-blokken, onder de kookboeken, op het schommelrad,... Opruimen is leuk. Want elke keer ik de theepot tegenkom, denk ik aan dat schattig, stevig loopje van hem.

Schroefdop

Zot van water.
En nu ook zot van de dop erop.
Op waterflessen, shampooflacons, tandpastatubes,...

Erop zeten. Voelen in welke richting hij moet draaien.
En dan langzaam draaien tot het vast zit.

Heel geconcentreerd en tevreden.
Ik vind dat schoon om zien.

Ze beginnen er steeds vroeger aan

Zijn eerste sigaret.
Een peukje met zandkorrels.
Gevonden in de speeltuin vlakbij het wijkgezondheidscentrum.



Ajakkes bah.
Maar hij vond het lekker, zette het op een brullen wanneer ik het uit zijn mond peuterde.